Eπιστολή Βενιζέλου

Μετάφραση της ανυπόγραφης επιστολής από το αντίγραφο

που φυλάσσεται στο αρχείο του Ε.Ι.Ε.Μ. «Ελευθέριος Βενιζέλος»

«Κύριε πρόεδρε,

Επί επτά σχεδόν αιώνες όλη η Εγγύς Ανατολή και ένα μεγάλο τμήμα της Ευρώπης έγιναν θέατρο αιματηρών πολέμων. Η οθωμανική αυτοκρατορία και το απολυταρχικό καθεστώς των σουλτάνων υπήρξε το κύριο αίτιο. Η καθυπόταξη χριστιανικών λαών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι του Σταυρού εναντίον της Ημισελήνου, με μοιραία κατάληξη, και οι αλλεπάλληλες εξεγέρσεις όλων αυτών των λαών που ήλπιζαν στη χειραφέτησή τους, δημιούργησαν μία κατάσταση πραγμάτων που θα παρέμενε μόνιμη πηγή κινδύνων, όσο η οθωμανική αυτοκρατορία διατηρούσε την πορεία που είχαν χαράξει οι σουλτάνοι.

Ή εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1922, όταν το εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε επί των αντιπάλων του, έθεσε οριστικά τέλος σ’ αυτή την κατάσταση αστάθειας και έλλειψης ανεκτικότητας.

Σπανίως, πράγματι, πραγματοποιείται, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, μία τόσο ριζική αλλαγή στη ζωή ενός έθνους.

Την παρακμάζουσα αυτοκρατορία υπό θεοκρατικό καθεστώς, όπου οι έννοιες του δικαίου και της θρησκείας συγχέονταν, υποκατέστησε ένα σύγχρονο εθνικό κράτος γεμάτο ζωντάνια.

Με την ορμητική παρέμβαση του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ Πασά, το απολυταρχικό καθεστώς των σουλτάνων καταργήθηκε και το κράτος έγινε καθαρά κοσμικό. Ολόκληρο το έθνος εκτινάχθηκε προς την πρόοδο, φιλοδοξώντας, δικαιωματικά, να συμπεριληφθεί στην πρωτοπορία των πολιτισμένων λαών.

Όμως, το κίνημα για την εδραίωση της ειρήνης βάδισε χέρι – χέρι με όλες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, που έδωσαν στο νέο, προδήλως εθνικό κράτος της Τουρκίας, τη σημερινή του όψη.

Πράγματι, η Τουρκία δεν δίστασε ν’ αποδεχθεί, με νομιμοφροσύνη, την απώλεια των επαρχιών της που κατοικούνταν από άλλες εθνότητες και, ειλικρινά ικανοποιημένη από τα εθνικά και πολιτικά της σύνορα, όπως καθορίστηκαν από τις συνθήκες, κατέστη πραγματικός στυλοβάτης της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.

Εμείς οι Έλληνες, τους οποίους αιματηροί αγώνες κράτησαν επί πολλούς αιώνες σε μια κατάσταση συνεχούς ανταγωνισμού με την Τουρκία, είμαστε οι πρώτοι που είχαμε την ευκαιρία να συναισθανθούμε τα αποτελέσματα της βαθειάς αλλαγής που συνετελέσθη στη χώρα αυτή, τη διάδοχο της παλαιάς οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Έχοντας, από την επαύριο της μικρασιατικής καταστροφής, διακρίνει την δυνατότητα μιας συνεννόησης με την αναγεννημένη Τουρκία, η οποία βγήκε από τον πόλεμο ως εθνικό κράτος, της ετείναμε χείραν την οποία εκείνη δέχθηκε και έσφιξε με ειλικρίνεια.

Από την προσέγγιση αυτή, η οποία μπορεί να χρησιμεύσει ως παράδειγμα των δυνατοτήτων συνεννόησης ακόμη και μεταξύ λαών τους οποίους οι πλέον σοβαρές διαφορές έχουν χωρίσει, εφόσον αφεθούν να διαποτιστούν από την ειλικρινή επιθυμία της ειρήνης, δεν προέκυψαν παρά μόνον ευεργετήματα, τόσο για τις ενδιαφερόμενες χώρες, όσο και για την διατήρηση της ειρηνικής τάξης πραγμάτων στην Εγγύς Ανατολή.

Όμως, ο άνθρωπος στον όποιο οφείλεται η πολύτιμη αυτή συμβολή στην υπόθεση της ειρήνης είναι, όντως, ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας, Μουσταφά Κεμάλ Πασάς.

Έχω, λοιπόν, την τιμή, με την ιδιότητά μου ως επικεφαλής της ελληνικής κυβέρνησης το 1930, όταν η υπογραφή του Ελληνοτουρκικού Συμφώνου σημάδεψε μια νέα εποχή στην πορεία της Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη, να καταθέσω την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά  για την εξέχουσα τιμητική διάκριση του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης.

Δεχθείτε, κύριε Πρόεδρε, την έκφραση της μέγιστης εκτίμησης μου.

 

  • Mετάφραση από τα γαλλικά: Αγγέλικα Σαπουνα
© EirMa ΜΕΠΕ Απαγορεύεται η αντιγραφή και η αναδημοσίευση με οποιονδήποτε τρόπο 
χωρίς την έγγραφη άδεια του εκδότη.
Related posts

Leave your comment

Your Name: (required)

E-Mail: (required)

Website: (not required)

Authorization code from image: (required)


Message: (required)

Send comment